Wim van Kaam
Ik kwam in 2008 in Driehoorne wonen, nadat mijn vrouw in 2005 was overleden. Samen waren wij hier al eens eerder bij oude kennissen geweest, eigenlijk meer om “sfeer te proeven”. De mogelijkheden van het hoofdgebouw spraken ons erg aan, maar ja, je “bent er nog niet aan toe” etc. Maar toen de Panoramaflat in 2008 gebouwd was, hoefde ik niet langer meer te aarzelen. Ik voel me werkelijk bevoorrecht hier te kunnen wonen, geniet dagelijks van een prachtig uitzicht over de Rijn, zie bij helder weer Leiden in het Westen én Rotterdam in het Zuiden liggen. Heb zelfs de Rotterdamse Euromast van hier kunnen zien! Vanuit Alphen a.d. Rijn! Zelf ben ik van het goede jaar 1926 en ik erken, dat de beslissing van het wanneer in een Serviceflat te gaan wonen voor iedereen verschillend kan zijn. Maar, als ik om me heen zie, dat jongere senioren als paar hier wonen én het duidelijk naar de zin hebben, denk ik wel eens, dat je ook wat aan de late kant kunt zijn om de mogelijkheid aan te grijpen te verhuizen. Kortom, ik voel me goed, erg goed hier in Driehoorne en ik hoop nog lang gebruik van alle mogelijkheden te kunnen maken. Wellicht is er de kans u te ontmoeten als er via de receptie weer een voorlichtings-bijeenkomst wordt georganiseerd. U bent welkom!
Mevrouw Koeleman
Augustus 2006 is zij in Serviceflat Driehoorne komen wonen. Mevrouw Koeleman (74)vertelt dat als zij voorbij Driehoorne fietste altijd dacht
‘op mijn 70e wil ik daar wonen’. Zij woonde al wat jaren in Alphen en haar dagen waren gevuld met de zorg voor haar gezin, oppassen op kinderen
en het bijspringen in de fietsenzaak van haar man. Daarna was zij actief als vrijwilligster in verzorgingshuis St. Joseph. Toen er een woning vrijkwam aan de Sterrenlaan stond zij bovenaan de lijst geïnteresseerden, dus de afspraak voor een woningbezichtiging was snel gemaakt. Tijdens de woningbezichtiging had zij direct het gevoel ‘dit wordt mijn nieuwe thuis’. De meegekomen kinderen en kleinkinderen namen ook nog een kijkje en de beslissing was genomen. Lachend vertelt zij dat zij zeker geen gebruik hoefde te maken van het voorgestelde ‘er nog een nachtje over slapen’. Vlak nadat zij haar appartement had betrokken kwam zij in Driehoorne een medewerkster van St. Joseph tegen. En ja, eens een vrijwilliger…..: dus was de bijna onvermijdelijke vraag “wil jij misschien af en toe als vrijwilliger hier in de pantry van Driehoorne staan?” Mevrouw Koeleman hoefde er niet lang over na te denken en sindsdien staat zij zo’n vier keer per week koffie te schenken in de pantry. Het andere vrijwilligerswerk heeft zij wel opgezegd, dat werd een beetje veel. Enige tijd later, als zij nog eens heeft nagedacht over de vraag waar dat altijd bezig willen zijn eigenlijk vandaan komt, laat zij een foto zien. Hierop is een gezin vader, moeder met zestien kinderen (acht jongens en acht meisjes) te zien. Dus van huis uit gewend om de handen uit de mouwen te steken. Het wonen in Driehoorne bevalt haar nog steeds uitstekend, er is sfeer, gezelligheid en er zijn volop activiteiten. Maar wel belangrijk benadrukt ze: je moet er zelf natuurlijk ook wat van maken!